Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Bir yıl, Ömer b. el-Hattâb'a bir âyeti sormak istediğim hâlde (heybetinden) soramadan bekledim. Nihayet hacca çıktı; ben de onunla çıktım. Dönüşte yolun bir yerinde ihtiyacı için erâk ağaçlarına saptı. İşini bitirinceye kadar onu bekledim, sonra onunla yürüdüm ve: “Ey mü'minlerin emîri! Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) hanımlarından ona karşı birbirine arka çıkan iki kadın kimdir?” dedim. “Hafsa ile Âişe'dir” dedi. “Vallahi bunu bir yıldır sana sormak istiyordum; heybetinden soramıyordum” dedim. “Böyle yapma; yanımda bir bilgi olduğunu sandığın şeyi bana sor; eğer biliyorsam sana haber veririm” dedi.
Ömer şöyle dedi: Vallahi câhiliyede kadınlara bir değer vermezdik; nihayet Allah Teâlâ onlar hakkında indirdiğini indirdi, onlara verdiği payı verdi. Bir işi düşünüp taşınırken hanımım bana: “Şöyle şöyle yapsan” dedi. “Senin burayla ne ilgin var? İstediğim bir işe niçin karışıyorsun?” dedim. “Sana şaşıyorum, ey Hattâb'ın oğlu! Sana karşılık verilmesini istemiyorsun; oysa kızın Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) karşılık veriyor da o bütün gün kızgın kalıyor” dedi. Hemen ridâmı alıp çıktım ve Hafsa'nın yanına girdim. “Kızım! Sen Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) karşılık veriyormuşsun da o bütün gün kızgın kalıyormuş” dedim. Hafsa: “Vallahi biz ona karşılık veriyoruz” dedi. “Bil ki seni Allah'ın cezasından ve Resûlü'nün öfkesinden sakındırıyorum. Kızım! Güzelliği ve Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) kendisini sevmesi hoşuna giden şu (Âişe) seni aldatmasın” dedim. Sonra çıkıp akrabalığım sebebiyle Ümmü Seleme'nin yanına girdim ve onunla konuştum. Ümmü Seleme bana: “Sana şaşıyorum, ey Hattâb'ın oğlu! Her şeye karıştın; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile hanımlarının arasına da girmek istiyorsun” dedi. Beni öyle yakaladı ki hissettiğim şeylerin bir kısmından beni vazgeçirdi. Yanından çıktım.
Ensârdan bir arkadaşım vardı; ben (Peygamber'in meclisinde) bulunmadığımda bana haberi getirir, o bulunmadığında ben ona haberi götürürdüm. O sırada Gassân krallarından birinden korkuyorduk; bize doğru yürümek istediği söylenmişti; göğüslerimiz ondan (korkuyla) dolmuştu. Ensârî arkadaşım kapıyı çalarak geldi ve: “Aç, aç!” dedi. “Gassânî mi geldi?” dedim. “Ondan daha şiddetlisi: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) hanımlarından uzak durdu” dedi. “Hafsa'nın ve Âişe'nin burnu yere sürtülsün!” dedim. Sonra elbisemi alıp çıktım. Geldim; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bir merdivenle çıkılan yukarı odasındaydı. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) siyahi bir hizmetçisi merdivenin başındaydı. “Bu Ömer'dir” dedim; bana izin verildi.
Ömer dedi ki: Bu olayı Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) anlattım. Ümmü Seleme'nin sözüne gelince Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) tebessüm etti. Bir hasır üzerindeydi; onunla arasında başka bir şey yoktu. Başının altında içi lif dolu deriden bir yastık vardı. Ayaklarının yanında yığılmış tabak yaprakları, başının yanında asılı tabaklanmamış deriler vardı. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) böğründe hasırın izini görüp ağladım. “Seni ağlatan nedir?” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Kisrâ ve Kayser içinde bulundukları (nimetler) içinde; sen ise Allah'ın Resûlü'sün” dedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Dünyanın onların, âhiretin senin olmasına razı olmaz mısın?” buyurdu.
Sahîh-i Müslim 1479b, Kitap 18, Hadis 41