Kalbi buna kesin olarak inanarak Allah'tan başka ilâh olmadığına şahitlik eden kime rastlarsan onu cennetle müjdele.

Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) etrafında oturuyorduk; bir grup içinde Ebû Bekir ve Ömer de bizimle beraberdi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) aramızdan kalkıp gitti ve bize dönmekte gecikti. Biz yanında yokken yolunun kesilip kendisine bir kötülük yapılmasından korktuk; telaşlanıp kalktık. Telaşlananların ilki ben oldum. Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) aramak için çıktım ve nihayet Ensâr'dan Neccâroğulları'na ait bir bahçeye geldim. Bir kapısını bulabilir miyim diye etrafında dolaştım, fakat bulamadım. Bir de baktım ki dışarıdaki bir kuyudan bahçenin içine giren bir rebî' var –rebî', su arkıdır–. Tilkinin büzüldüğü gibi büzülüp (oradan) Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına girdim.

“Ebû Hüreyre (sen misin)?” buyurdu. “Evet, yâ Resûlallah” dedim. “Ne oldu sana?” buyurdu. Dedim ki: “Aramızdaydın, kalkıp gittin ve bize dönmekte gecikince biz yanında yokken yolunun kesilmesinden korktuk, telaşlandık. Telaşlananların ilki ben oldum. Bu bahçeye geldim, tilkinin büzüldüğü gibi büzülerek (içeri girdim). Şu insanlar da arkamdalar.” Bunun üzerine “Ey Ebû Hüreyre!” dedi ve bana iki nalınını verip şöyle buyurdu: “Bu iki nalınımı götür; bu bahçenin ötesinde, kalbi buna kesin olarak inanarak Allah'tan başka ilâh olmadığına şahitlik eden kime rastlarsan onu cennetle müjdele.”

İlk karşılaştığım kişi Ömer oldu. “Ey Ebû Hüreyre! Bu iki nalın nedir?” dedi. “Bunlar Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) nalınlarıdır. Kalbi buna kesin olarak inanarak Allah'tan başka ilâh olmadığına şahitlik eden kime rastlarsam onu cennetle müjdelemem için beni bunlarla gönderdi” dedim. Ömer elini göğsümün ortasına öyle vurdu ki arka üstü düştüm. “Geri dön, ey Ebû Hüreyre!” dedi. Ben de Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) döndüm; ağlamaklı olmuştum. Ömer de peşimden geldi; bir de baktım ki tam arkamda. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana: “Ne oldu sana, ey Ebû Hüreyre?” buyurdu. “Ömer'le karşılaştım, beni gönderdiğin şeyi ona haber verdim; göğsümün ortasına bir vurdu, arka üstü düştüm ve ‘Geri dön!’ dedi” dedim.

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Ey Ömer! Seni yaptığın şeye sevk eden nedir?” buyurdu. Ömer: “Yâ Resûlallah! Anam babam sana feda olsun! Kalbi buna kesin olarak inanarak Allah'tan başka ilâh olmadığına şahitlik eden kime rastlarsa onu cennetle müjdelemesi için Ebû Hüreyre'yi nalınlarınla sen mi gönderdin?” dedi. “Evet” buyurdu. Ömer: “Öyle yapma! Çünkü insanların buna güvenip (amelden) geri durmalarından korkarım. Bırak onları, amel etsinler” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Öyleyse bırak onları” buyurdu.