Hanîf olarak yüzümü gökleri ve yeri yaratana çevirdim; ben müşriklerden değilim.

Ali b. Ebû Tâlib (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) namaza kalktığında şöyle derdi: “Hanîf olarak yüzümü gökleri ve yeri yaratana çevirdim; ben müşriklerden değilim. Şüphesiz namazım, kurbanım, hayatım ve ölümüm âlemlerin Rabbi Allah içindir. O'nun ortağı yoktur. Bununla emrolundum ve ben Müslümanlardanım. Allah'ım! Melik sensin, senden başka ilâh yoktur. Sen benim Rabbimsin, ben senin kulunum. Nefsime zulmettim ve günahımı itiraf ettim; günahlarımın hepsini bağışla. Günahları ancak sen bağışlarsın. Beni ahlâkın en güzeline ilet; onun en güzeline ancak sen iletirsin. Ahlâkın kötüsünü benden uzaklaştır; onun kötüsünü benden ancak sen uzaklaştırırsın. Buyur, emrindeyim! Hayrın hepsi senin elindedir; kötülük sana nispet edilmez. Ben seninle ve sana (yönelmişim). Sen mübareksin ve yücesin. Senden bağışlanma diler, sana tövbe ederim.”

Rükû ettiğinde şöyle derdi: “Allah'ım! Senin için rükû ettim, sana iman ettim, sana teslim oldum. Kulağım, gözüm, iliğim, kemiğim ve sinirlerim sana huşû ile boyun eğdi.” (Rükûdan) kalktığında şöyle derdi: “Allah'ım, Rabbimiz! Göklerin dolusu, yerin dolusu, ikisinin arasının dolusu ve bundan sonra dilediğin şeyin dolusu hamd sanadır.” Secde ettiğinde şöyle derdi: “Allah'ım! Senin için secde ettim, sana iman ettim, sana teslim oldum. Yüzüm, onu yaratan, ona şekil veren, kulağını ve gözünü açan(a) secde etti. Yaratanların en güzeli olan Allah ne yücedir!” Sonra teşehhüd ile selâm arasında söylediklerinin sonuncusu şu olurdu: “Allah'ım! Önceden yaptığımı ve sonraya bıraktığımı, gizlediğimi ve açığa vurduğumu, aşırı gittiğimi ve benden daha iyi bildiğin şeyi bağışla. Öne alan da sensin, geri bırakan da sensin. Senden başka ilâh yoktur.”