Huzeyfe (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir gece Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte namaz kıldım. Bakara sûresine başladı. “Yüzüncü âyette rükû eder” dedim; devam etti. “Onu (tamamını) bir rekâtta okuyacak” dedim; devam etti. “Onu bitirince rükû edecek” dedim. Sonra Nisâ sûresine başladı ve onu okudu. Sonra Âl-i İmrân'a başladı ve onu okudu. Ağır ağır okuyordu; içinde tesbih bulunan bir âyete geldiğinde tesbih eder, istekte bulunulan bir âyete geldiğinde ister, sığınma bulunan bir âyete geldiğinde (Allah'a) sığınırdı. Sonra rükû etti ve “Sübhâne rabbiye'l-azîm” demeye başladı; rükûu kıyamına yakındı. Sonra “Semiallâhu limen hamideh” dedi. Sonra rükûuna yakın uzun bir süre ayakta durdu. Sonra secde etti ve “Sübhâne rabbiye'l-a'lâ” dedi; secdesi kıyamına yakındı.
Cerîr'in hadisinde şu fazlalık vardır: “Semiallâhu limen hamideh, Rabbenâ leke'l-hamd” dedi.
Sahîh-i Müslim 772, Kitap 6, Hadis 242