Ahnef b. Kays şöyle rivayet etti:
Medine'ye geldim. Kureyş'in ileri gelenlerinden bir topluluğun bulunduğu bir halkada iken, elbisesi kaba, vücudu kaba, yüzü sert bir adam geldi, karşılarında durdu ve şöyle dedi: “(Mal) biriktirenleri, cehennem ateşinde kızdırılan taşlarla müjdele! Taş birinin göğüs ucuna konulur, nihayet kürek kemiğinin ucundan çıkar; kürek kemiğinin ucuna konulur, nihayet göğüs ucundan çıkar; (böylece) sarsılır durur.” Topluluk başlarını eğdi; içlerinden ona bir şeyle karşılık veren kimseyi görmedim.
Sonra dönüp gitti; ben de onu takip ettim. Bir direğin yanına oturdu. “Bunların, onlara söylediğin şeyden hoşlanmadıklarını gördüm” dedim. Şöyle dedi: “Bunlar hiçbir şey anlamazlar. Dostum Ebü'l-Kâsım (sallallahu aleyhi ve sellem) beni çağırdı, ona icabet ettim. 'Uhud'u görüyor musun?' buyurdu. Beni bir ihtiyacı için göndereceğini sanarak üzerimde ne kadar güneş kaldığına baktım ve 'Görüyorum' dedim. 'Onun gibi altınım olsa, üç dinar dışında hepsini infak etmek beni sevindirirdi' buyurdu. Sonra bunlar dünyayı biriktiriyorlar, hiçbir şey anlamıyorlar.” “Kureyş'ten kardeşlerinle aran nasıl? Onlara uğrayıp onlardan bir şey almıyorsun” dedim. “Hayır, Rabbine yemin olsun ki Allah'a ve Resûlü'ne kavuşuncaya kadar onlardan ne dünya (malı) isterim ne de din hakkında fetva sorarım” dedi.
Sahîh-i Müslim 992a, Kitap 12, Hadis 43