Ey Bilâl! Ona bir ukiyye tart ve bir kırat da fazla ver.

Câbir b. Abdullah (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Bir yolculukta Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikteydim; bir deve üzerindeydim. “Neden insanların en arkasındasın?” buyurdu. “Devem yoruldu” dedim. Kuyruğundan tuttu, sonra onu sesle sürdü. Artık ben insanların en önündeydim; (devenin) başı (onu zaptetmek) beni uğraştırıyordu. Medine'ye yaklaştığımızda: “Deve ne oldu? Onu bana sat” buyurdu. “Hayır, o senindir, ey Allah'ın Resûlü” dedim. “Hayır, onu bana sat” buyurdu. “Hayır, o senindir” dedim. “Hayır, onu bana sat; onu bir ukiyyeye aldım. Ona bin; Medine'ye varınca onu bize getir” buyurdu. Medine'ye varınca onu kendisine getirdim. Bilâl'e: “Ey Bilâl! Ona bir ukiyye tart ve bir kırat da fazla ver” buyurdu. Dedim ki: “Bu, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bana fazladan verdiği bir şeydir.” O (kırat) benden hiç ayrılmadı; onu bir keseye koydum. Harre günü Şam halkı gelip bizden aldıklarını alıncaya kadar yanımda kaldı.