Sehl b. Ebû Hasme ile Râfi' b. Hadîc (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Muhayyisa b. Mes'ûd ile Abdullah b. Sehl bir ihtiyaçları için Hayber'e gittiler ve hurmalıklar arasında birbirlerinden ayrıldılar. Abdullah b. Sehl öldürüldü. Kardeşi Abdurrahmân b. Sehl ile amcasının oğulları Huvayyisa ve Muhayyisa Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) geldiler. Abdurrahmân kardeşinin durumu hakkında konuştu; o, onların en küçüğüydü. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Büyük! Daha büyük olan başlasın” buyurdu. Onlar da adamlarının durumu hakkında konuştular. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) –(râvi) anlamı şu olan bir söz zikretti–: “Sizden elli kişi yemin etsin” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Şahit olmadığımız bir iş; nasıl yemin ederiz?” dediler. “O hâlde yahudiler kendilerinden elli kişinin yeminiyle sizin iddianızdan kurtulur” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Onlar kâfir bir kavim” dediler. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onun diyetini kendi tarafından ödedi. Sehl dedi ki: Onların bir ağılına girdim; o develerden bir dişi deve bana tekme attı.
Sünen-i Nesâî 4713, Kitap 45, Hadis 8