Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Sıcak şiddetlendiğinde namazı serinliğe bırakın; çünkü sıcağın şiddeti cehennemin kaynamasındandır.”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda Ebû Saîd'den, Ebû Zer'den, İbn Ömer'den, Mugîre'den, Kâsım b. Safvân'dan —babasından—, Ebû Mûsâ'dan, İbn Abbâs'tan ve Enes'ten de rivayet vardır. Bu konuda Ömer'den, o da Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) de rivayet edilmiştir; ancak sahih değildir.
Ebû Îsâ dedi ki: Ebû Hüreyre'nin hadisi hasen sahihtir. İlim ehlinden bir topluluk, sıcağın şiddetli olduğu zamanlarda öğle namazını geciktirmeyi tercih etmiştir; İbnü'l-Mübârek, Ahmed ve İshâk'ın görüşü budur. Şâfiî dedi ki: Öğle namazını serinliğe bırakmak, ancak cemaati uzak yerlerden gelen bir mescit söz konusu olduğunda geçerlidir. Tek başına namaz kılan ve kendi kavminin mescidinde namaz kılan kimse için ise sıcağın şiddetli olduğu zamanda namazı geciktirmemesini tercih ederim.
Ebû Îsâ dedi ki: Sıcağın şiddetli olduğu zamanda öğleyi geciktirme görüşüne gidenlerin görüşü daha uygun ve (sünnete) uymaya daha yakındır. Şâfiî'nin, ruhsatın uzaktan gelenler ve insanlara meşakkat olduğu durumlar için olduğu görüşüne gelince, Ebû Zer'in hadisinde Şâfiî'nin dediğinin aksini gösteren bir delil vardır. Ebû Zer şöyle dedi: Bir yolculukta Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile beraberdik. Bilâl öğle namazı için ezan okudu. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Ey Bilâl! Serinlet, sonra (yine) serinlet” buyurdu. Eğer durum Şâfiî'nin dediği gibi olsaydı, o vakitte serinliği beklemenin bir anlamı olmazdı; çünkü yolculukta bir arada idiler ve uzaktan gelmeye ihtiyaçları yoktu.
Câmiu't-Tirmizî 157, Kitap 2, Hadis 9