Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir adam: “Ey Allah'ın Resûlü! Kişi bir amel işler ve onu gizler; (insanlar) buna muttali olunca bu onun hoşuna gider (bunun hükmü nedir)?” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Onun için iki ecir vardır: Gizliliğin ecri ve açıklığın ecri.”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen garîbdir. A'meş ve başkaları bunu Habîb b. Ebû Sâbit'ten, o Ebû Sâlih'ten, o da Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) mürsel olarak rivayet etmişlerdir. A'meş'in talebeleri bu rivayette “Ebû Hüreyre'den” ifadesini zikretmemişlerdir.
Ebû Îsâ dedi ki: Bazı ilim ehli bu hadisi şöyle açıklamıştır: “Ameline muttali olunduğunda bu onun hoşuna giderse” sözünün anlamı, insanların kendisini hayırla övmesinin hoşuna gitmesidir; çünkü Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Siz yeryüzünde Allah'ın şahitlerisiniz” buyurmuştur. Bu sebeple, insanların övgüsüyle umduğu (Allah katındaki şahitlik) için onların övgüsü hoşuna gider. Ama insanlar onun hayrını bilsin de bundan dolayı kendisine ikram edilsin ve saygı gösterilsin diye hoşuna giderse, bu riyadır. Bazı ilim ehli de şöyle demiştir: Ameline muttali olunduğunda, (başkalarının) onun amelini örnek alıp amel etmeleri ve böylece kendisine onların ecirleri kadar ecir olması umuduyla hoşuna giderse, bunun da bir yönü (görüş olarak dayanağı) vardır.
Câmiu't-Tirmizî 2384, Kitap 36, Hadis 81