Ali b. Ebû Tâlib (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) başını rükûdan kaldırdığında şöyle derdi: “Semi'allâhu limen hamideh (Allah kendisine hamdedeni işitti). Rabbenâ ve leke'l-hamd (Rabbimiz, hamd sanadır); göklerin dolusu, yerin dolusu, ikisinin arasındakilerin dolusu ve bundan sonra dilediğin her şeyin dolusu (hamd sanadır).”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda İbn Ömer'den, İbn Abbâs'tan, İbn Ebû Evfâ'dan, Ebû Cuhayfe'den ve Ebû Saîd'den de rivayet vardır. Ali'nin hadisi hasen sahihtir. Bazı ilim ehline göre amel buna göredir; Şâfiî de bu görüştedir ve bunun farz namazda da nafilede de söyleneceğini söyler. Kûfe ehlinden bazıları ise bunun nafile namazda söyleneceğini, farz namazda söylenmeyeceğini söylemiştir.
Ebû Îsâ dedi ki: (Râvi Abdülazîz'e) “el-Mâcişûnî” denmesi, Mâcişûn'un soyundan olduğu içindir.
Câmiu't-Tirmizî 266, Kitap 2, Hadis 118