Ebû Ubeyde şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “İsrâiloğulları arasında eksiklik baş gösterdiğinde, onlardan bir adam kardeşini bir günah üzerinde görür ve onu bundan men ederdi. Ertesi gün olunca, ondan gördüğü şey, onunla birlikte yiyip içmesine ve düşüp kalkmasına engel olmazdı. Bunun üzerine Allah onların bir kısmının kalplerini diğerlerininkine çarptı ve onlar hakkında Kur'an indi. (Allah) şöyle buyurdu: ‘İsrâiloğullarından inkâr edenler, Dâvûd'un ve Meryem oğlu Îsâ'nın diliyle lanetlendi. Bu, isyan etmeleri ve haddi aşmaları sebebiyledir.’ (Mâide 5/78)” Ve şu âyete ulaşıncaya kadar okudu: “Eğer Allah'a, Peygamber'e ve ona indirilene iman etselerdi, onları dost edinmezlerdi; fakat onlardan çoğu fâsıktır.” (Mâide 5/81) (Ebû Ubeyde) dedi ki: Allah'ın Peygamberi (sallallahu aleyhi ve sellem) yaslanmıştı; doğrulup oturdu ve şöyle buyurdu: “Hayır! Zalimin elini tutup onu hakka iyice yöneltip bağlamadıkça (kurtulamazsınız).”
(Başka bir senetle Ebû Ubeyde'den, o da Abdullah'tan, o da Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem)) bunun aynısı rivayet edilmiştir.
Câmiu't-Tirmizî 3048, Kitap 47, Hadis 100