Bana ne oluyor da Kur'ân'da benimle çekişiliyor?

Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) kıraati açıktan okuduğu bir namazdan dönünce: “Az önce içinizden benimle birlikte okuyan oldu mu?” diye sordu. Bir adam: “Evet, ey Allah'ın Resûlü” dedi. Bunun üzerine: “Ben de ‘Bana ne oluyor da Kur'ân'da benimle çekişiliyor?’ diyordum” buyurdu. (Râvi) dedi ki: İnsanlar bunu Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) işitince, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) kıraati açıktan okuduğu namazlarda Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte okumayı bıraktılar.

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda İbn Mes'ûd'dan, İmrân b. Husayn'dan ve Câbir b. Abdullah'tan da rivayet vardır. Bu hadis hasendir. İbn Ukeyme el-Leysî'nin adı Umâre'dir; Amr b. Ukeyme de denir. Zührî'nin bazı talebeleri bu hadisi rivayet etmiş ve şu ifadeyi zikretmişlerdir: Zührî dedi ki: “İnsanlar bunu Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) işittiklerinde kıraati bıraktılar.” Bu hadiste, imamın arkasında kıraati uygun görenlerin aleyhine bir şey yoktur; çünkü bu hadisi Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) rivayet eden Ebû Hüreyre'dir ve Ebû Hüreyre, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurduğunu da rivayet etmiştir: “Kim içinde Ümmü'l-Kur'ân'ı okumadığı bir namaz kılarsa, o namaz eksiktir, o namaz eksiktir, tam değildir.” Hadisi ondan nakleden kişi kendisine: “Ben bazen imamın arkasında oluyorum” deyince, o: “Onu içinden oku” dedi. Ebû Osman en-Nehdî de Ebû Hüreyre'den şöyle rivayet etmiştir: “Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bana, Fâtihatü'l-Kitâb okunmadıkça namaz olmayacağını ilan etmemi emretti.” Hadis ehlinin çoğu, imam kıraati açıktan okuduğunda kişinin okumamasını tercih etmiş ve “İmamın susmalarını takip eder” demişlerdir. İlim ehli imamın arkasında kıraat hakkında ihtilaf etmiştir: Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashâbından, tâbiînden ve onlardan sonrakilerden ilim ehlinin çoğu imamın arkasında kıraati uygun görmüştür; Mâlik b. Enes, Abdullah b. el-Mübârek, Şâfiî, Ahmed ve İshâk bu görüştedir. Abdullah b. el-Mübârek'in şöyle dediği rivayet edilmiştir: “Ben imamın arkasında okurum; Kûfelilerden bir topluluk dışında insanlar da okur. Okumayanın namazının da caiz olduğu görüşündeyim.” İlim ehlinden bir topluluk ise, imamın arkasında da olsa Fâtihatü'l-Kitâb'ı terk etme konusunda katı davranmış ve “İster yalnız ister imamın arkasında olsun, Fâtihatü'l-Kitâb okunmadıkça namaz geçerli olmaz” demişlerdir. Bunlar, Ubâde b. es-Sâmit'in Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) rivayet ettiği hadise dayanmışlardır. Ubâde b. es-Sâmit, Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) sonra imamın arkasında okumuş ve Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) “Fâtihatü'l-Kitâb okunmadıkça namaz olmaz” sözünü buna yormuştur. Şâfiî, İshâk ve başkaları bu görüştedir. Ahmed b. Hanbel ise şöyle demiştir: Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) “Fâtihatü'l-Kitâb'ı okumayanın namazı yoktur” sözünün anlamı, kişinin yalnız kılması hâlidir. Câbir b. Abdullah'ın şu sözünü delil getirmiştir: “Kim içinde Ümmü'l-Kur'ân'ı okumadığı bir rekât kılarsa namaz kılmış olmaz; ancak imamın arkasında olması hariç.” Ahmed b. Hanbel dedi ki: İşte bu, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashâbından bir kişidir; Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) “Fâtihatü'l-Kitâb'ı okumayanın namazı yoktur” sözünü, kişinin yalnız kılması hâline yormuştur. Ahmed bununla birlikte imamın arkasında kıraati tercih etmiş ve kişinin imamın arkasında da olsa Fâtihatü'l-Kitâb'ı terk etmemesini uygun görmüştür.