Ömer b. Hattâb (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) vahiy indiğinde yüzünün yanında arı vızıltısı gibi bir ses işitilirdi. Bir gün ona (vahiy) indirildi; bir süre bekledik. Sonra (vahiy hâli) ondan açıldı; kıbleye döndü, ellerini kaldırdı ve şöyle dedi: “Allah'ım! Bizi artır, eksiltme. Bize ikram et, bizi hor kılma. Bize ver, bizi mahrum bırakma. Bizi (başkalarına) tercih et, başkalarını bize tercih etme. Bizi razı et ve bizden razı ol.” Sonra (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Bana on âyet indirildi; kim onları ayakta tutarsa cennete girer.” Sonra “Müminler gerçekten kurtuluşa ermiştir” (Mü'minûn 23/1) âyetini okudu ve on âyeti bitirinceye kadar (okudu).
(Başka bir senetle) Yûnus b. Yezîd'den, o da Zührî'den bu isnadla bunun benzeri, aynı anlamda rivayet edilmiştir.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu, önceki rivayetten daha sahihtir. İshâk b. Mansûr'u şöyle derken işittim: “Ahmed b. Hanbel, Ali b. el-Medînî ve İshâk b. İbrâhîm bu hadisi Abdürrezzâk'tan, o Yûnus b. Süleym'den, o Yûnus b. Yezîd'den, o da Zührî'den rivayet ettiler.”
Ebû Îsâ dedi ki: Abdürrezzâk'tan erken dönemde işitenler bu hadiste ancak “Yûnus b. Yezîd'den” ibaresini zikrederler; bazıları ise “Yûnus b. Yezîd'den” ibaresini zikretmez. Yûnus b. Yezîd'i zikreden daha sahihtir. Abdürrezzâk bu hadiste bazen Yûnus b. Yezîd'i zikreder, bazen zikretmezdi. Yûnus'u zikretmediğinde (hadis) mürsel olur.
Câmiu't-Tirmizî 3173, Kitap 47, Hadis 225