Saîd b. Cübeyr şöyle rivayet etti:
Mus'ab b. Zübeyr'in valiliği döneminde bana birbiriyle lanetleşen (karı koca) hakkında “Aralarında ayrılık yapılır mı?” diye soruldu. Ne diyeceğimi bilemedim. Yerimden kalkıp Abdullah b. Ömer'in evine gittim ve yanına girmek için izin istedim. Bana “O öğle uykusunda” denildi. (Ama) sözümü işitti ve bana “İbn Cübeyr (misin)? Gir! Seni buraya ancak bir ihtiyaç getirmiştir” dedi. İçeri girdim; bir de baktım ki devesinin semer altlığını yere sermiş (üzerinde yatıyor). “Ey Ebû Abdurrahmân! Birbiriyle lanetleşenlerin arası ayrılır mı?” dedim. “Sübhânallah! Evet. Bunu ilk soran falan oğlu falandır. Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip ‘Ey Allah'ın Resûlü! Bize ne dersin, birimiz karısını bir hayasızlık üzerinde görse ne yapar? Konuşsa büyük bir şey söylemiş olur, sussa büyük bir şey karşısında susmuş olur’ dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) sustu ve ona cevap vermedi. Bundan sonra (adam) Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip ‘Sana sorduğum şeyle ben (bizzat) imtihan olundum’ dedi. Bunun üzerine Allah Nûr sûresindeki şu âyetleri indirdi: ‘Eşlerine (zina) iftirası atıp da kendilerinden başka şahitleri olmayanlar...’ (Nûr 24/6) (ve) âyetleri sonuna kadar (indirdi). (Peygamber) adamı çağırdı, âyetleri ona okudu, ona öğüt verdi, (Allah'ı) hatırlattı ve dünya azabının âhiret azabından daha hafif olduğunu bildirdi. (Adam) ‘Hayır, seni hak ile gönderene yemin olsun ki ona iftira etmedim’ dedi. Sonra (Peygamber) ikinci olarak kadına yöneldi; ona öğüt verdi, hatırlattı ve dünya azabının âhiret azabından daha hafif olduğunu bildirdi. (Kadın) ‘Hayır, seni hak ile gönderene yemin olsun ki o doğru söylemedi’ dedi. (Peygamber) erkekle başladı; (adam) kendisinin doğru söyleyenlerden olduğuna dair Allah adına dört kere şahitlik etti, beşincisinde de eğer yalancılardan ise Allah'ın lanetinin kendi üzerine olmasını (diledi). Sonra ikinci olarak kadına yöneldi; (kadın) onun yalancılardan olduğuna dair Allah adına dört kere şahitlik etti, beşincisinde de eğer o doğru söyleyenlerden ise Allah'ın gazabının kendi üzerine olmasını (diledi). Sonra (Peygamber) aralarını ayırdı.”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda Sehl b. Sa'd'dan da rivayet vardır. Bu hadis hasen sahihtir.
Câmiu't-Tirmizî 3178, Kitap 47, Hadis 230