Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Benim hakkımda söylenenler söylendiğinde —ben bundan habersizdim— Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) benim hakkımda hutbe vermek üzere kalktı. Şehâdet getirdi, Allah'a layık olduğu şekilde hamd ve senada bulundu, sonra şöyle buyurdu: “Emmâ ba'd! Ailemi(n namusunu) lekeleyen birtakım insanlar hakkında bana görüş bildirin. Allah'a yemin ederim ki ailem hakkında asla hiçbir kötülük bilmiyorum. Onu, Allah'a yemin ederim ki hakkında asla hiçbir kötülük bilmediğim biriyle itham ettiler. O, ben yanında bulunmadıkça evime asla girmedi; ben bir yolculuğa çıkıp gittiğimde de o da benimle birlikte gitti.” Bunun üzerine Sa'd b. Muâz (radıyallahu anh) kalkıp “Ey Allah'ın Resûlü! Bana izin ver, onların boyunlarını vurayım” dedi. Hazrec'den bir adam kalktı —Hassân b. Sâbit'in annesi o adamın kabilesindendi— ve “Yalan söyledin! Allah'a yemin olsun ki onlar Evs'ten olsalardı boyunlarının vurulmasını istemezdin” dedi. Öyle ki neredeyse mescitte Evs ile Hazrec arasında bir kötülük çıkacaktı. Ben ise bunu bilmiyordum.
O günün akşamı olunca bir ihtiyacım için dışarı çıktım; yanımda Ümmü Mistah vardı. Tökezledi ve “Mistah kahrolsun!” dedi. Ona “Anneciğim, oğluna mı sövüyorsun?” dedim. Sustu. Sonra ikinci kez tökezledi ve “Mistah kahrolsun!” dedi. Ona “Anneciğim, oğluna mı sövüyorsun?” dedim. Sustu. Sonra üçüncü kez tökezledi ve “Mistah kahrolsun!” dedi. Onu azarladım ve “Anneciğim, oğluna mı sövüyorsun?” dedim. “Allah'a yemin ederim ki ona ancak senin yüzünden sövüyorum” dedi. “Ne hakkında?” dedim. Bunun üzerine bana olanı açıp anlattı. “Bu olmuş muydu?” dedim. “Evet” dedi. Allah'a yemin ederim ki evime döndüm; sanki ne için çıktıysam onun için hiç çıkmamış gibiydim; ondan ne az ne çok bir şey hissetmiyordum. Sıtmaya yakalandım. Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) “Beni babamın evine gönder” dedim. Benimle birlikte hizmetçi çocuğu gönderdi. Eve girdim; Ümmü Rûmân'ı alt katta buldum, Ebû Bekir ise evin üstünde (Kur'an) okuyordu. Annem “Kızım, seni buraya getiren nedir?” dedi. Ona haber verdim ve olanı anlattım. Bir de gördüm ki bu, ona bende ulaştığı (tesir) derecesinde ulaşmamış. “Kızım, bu işi kendine hafif tut. Allah'a yemin ederim ki kendisini seven bir adamın yanında olup kumaları bulunan güzel bir kadın pek azdır ki onu kıskanmasınlar ve hakkında (laf) söylenmesin” dedi. Gördüm ki bu, ona bende ulaştığı derecede ulaşmamış. “Babam da bunu biliyor mu?” dedim. “Evet” dedi. “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) da mı?” dedim. “Evet” dedi. Gözlerim yaşardı ve ağladım. Ebû Bekir evin üstünde (Kur'an) okurken sesimi işitti, aşağı indi ve anneme “Neyi var?” dedi. “Hakkında söylenenler ona ulaştı” dedi. (Ebû Bekir'in) gözlerinden yaşlar boşandı ve “Kızım, sana yemin veriyorum, evine dön” dedi. Ben de döndüm.
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) evime gelmiş ve hizmetçime beni sormuştu. O da “Hayır, Allah'a yemin ederim ki onun hiçbir kusurunu bilmiyorum; ancak uyuyakalır da koyun girip mayasını ya da hamurunu yerdi” demişti. Ashabından bazısı onu azarlayıp “Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) doğruyu söyle” demiş, nihayet meseleyi ona açık açık söylemişlerdi. O da “Sübhânallah! Allah'a yemin ederim ki onun hakkında, kuyumcunun kırmızı altın külçesi hakkında bildiğinden başkasını bilmiyorum” demişti. Bu iş, hakkında (söz) söylenen adama ulaştı; o da “Sübhânallah! Allah'a yemin ederim ki hiçbir kadının örtüsünü asla açmadım” dedi. Âişe dedi ki: (Sonra) o, Allah yolunda şehit olarak öldürüldü.
(Âişe) dedi ki: Sabah olunca annem babam yanıma geldiler ve Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yanıma girinceye kadar yanımdan ayrılmadılar. O, ikindi namazını kılmıştı; sonra içeri girdi. Annem babam sağımdan ve solumdan beni kuşatmışlardı. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şehâdet getirdi, Allah'a layık olduğu şekilde hamd ve senada bulundu, sonra şöyle buyurdu: “Emmâ ba'd, ey Âişe! Eğer bir kötülük işlediysen ya da (kendine) zulmettiysen Allah'a tövbe et. Çünkü Allah kullarından tövbeyi kabul eder.” (Âişe) dedi ki: Ensardan bir kadın gelmiş, kapıda oturuyordu. “Bu kadının (yanında) bir şey söylemekten utanmıyor musun?” dedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) öğüt verdi. Ben babama dönüp “Ona cevap ver” dedim. “Ne diyeyim?” dedi. Anneme dönüp “Ona cevap ver” dedim. “Ne diyeyim?” dedi. İkisi cevap vermeyince şehâdet getirdim, Allah'a layık olduğu şekilde hamd ve senada bulundum, sonra şöyle dedim: “Allah'a yemin ederim ki eğer size ‘Ben (bunu) yapmadım’ desem —Allah da benim doğru söylediğime şahittir— bu, sizin yanınızda bana bir fayda sağlamaz. Siz (bu sözleri) konuştunuz ve kalpleriniz onunla doldu. Eğer ‘Ben (bunu) yaptım’ desem —Allah da yapmadığımı bilir— elbette ‘Kendi aleyhine itiraf etti’ dersiniz. Allah'a yemin ederim ki kendim ve sizin için” —(Âişe) dedi ki: Ya'kûb'un adını hatırlamaya çalıştım ama hatırlayamadım— “ancak Yûsuf'un babasının ‘Artık (bana düşen) güzel bir sabırdır. Anlattıklarınıza karşı yardımına sığınılacak olan Allah'tır’ (Yûsuf 12/18) dediği zamanki (hâlini) misal bulabiliyorum.”
(Âişe) dedi ki: O anda Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) (vahiy) indirildi; biz sustuk. Sonra (vahiy hâli) ondan kaldırıldı. Ben yüzündeki sevinci açıkça görüyordum; alnını siliyor ve “Müjde ey Âişe! Allah senin temize çıktığını (bildiren âyetleri) indirdi” diyordu. (Âişe) dedi ki: Ben hiç olmadığım kadar öfkeliydim. Annem babam bana “Kalk, ona git” dediler. “Hayır, Allah'a yemin ederim ki ona kalkmam; ne ona hamd ederim ne de size. Ancak beni temize çıkaran (âyetleri) indiren Allah'a hamd ederim. Siz bunu işittiniz de ne inkâr ettiniz ne de değiştirdiniz” dedim.
Âişe şöyle derdi: Zeyneb bint Cahş'ı ise Allah dindarlığı sebebiyle korudu; o hayırdan başka bir şey söylemedi. Kız kardeşi Hamne ise helak olanlarla birlikte helak oldu. Bu konuda konuşanlar Mistah, Hassân b. Sâbit ve münafık Abdullah b. Übey b. Selûl idi. Bu (sözü) idare eden ve toplayan oydu; onlardan (iftiranın) büyük kısmını üstlenen de o ve Hamne idi. (Âişe) dedi ki: Ebû Bekir, Mistah'a bir daha asla hiçbir fayda sağlamayacağına yemin etti. Bunun üzerine Allah Teâlâ şu âyeti indirdi: “İçinizden fazilet ve servet sahibi olanlar yemin etmesinler...” âyetin sonuna kadar —Ebû Bekir'i kastediyor— “akrabaya, yoksullara ve Allah yolunda hicret edenlere vermemeye” —Mistah'ı kastediyor— “...Allah'ın sizi bağışlamasını istemez misiniz? Allah çok bağışlayandır, çok merhametlidir” (Nûr 24/22) sözüne kadar. Ebû Bekir “Evet, Allah'a yemin olsun ki ey Rabbimiz, bizi bağışlamanı elbette isteriz” dedi ve ona (önceden) yaptığı (iyiliğe) yeniden başladı.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis Hişâm b. Urve'nin rivayeti olarak hasen sahih garîbdir. Bu hadisi Yûnus b. Yezîd, Ma'mer ve başkaları Zührî'den, o Urve b. Zübeyr, Saîd b. el-Müseyyeb, Alkame b. Vakkâs el-Leysî ve Ubeydullah b. Abdullah'tan, onlar da Âişe'den, Hişâm b. Urve'nin rivayetinden daha uzun ve daha eksiksiz olarak rivayet etmişlerdir.
Câmiu't-Tirmizî 3180, Kitap 47, Hadis 232