Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Adı bana verilen amcam Enes b. Nadr, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte Bedir'de bulunmamıştı. Bu ona ağır geldi ve şöyle dedi: “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) katıldığı ilk savaştan geri kaldım. Allah'a yemin olsun ki, eğer Allah bana Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte bir savaş gösterirse, ne yapacağımı Allah elbette görecektir.” (Enes) dedi ki: Bundan başkasını söylemekten çekindi. Ertesi yıl Uhud günü Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte (savaşa) katıldı. Sa'd b. Muâz onu karşıladı; (Enes b. Nadr): “Ey Ebû Amr! Nereye?” dedi ve: “Ah, cennetin kokusu! Onu Uhud'un berisinde buluyorum” dedi. Öldürülünceye kadar savaştı. Vücudunda kılıç darbesi, mızrak yarası ve ok yarası arasında seksen küsur (yara) bulundu. Halam Rubeyyi' bint Nadr: “Kardeşimi ancak parmak uçlarından tanıyabildim” dedi. Ve şu âyet indi: “(Mü'minler arasında) Allah'a verdikleri söze sadakat gösteren nice adamlar vardır. Onlardan kimi adağını yerine getirdi (şehit oldu), kimi de beklemektedir. Onlar (sözlerini) hiçbir şekilde değiştirmediler.” (Ahzâb 33/23)
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.
Câmiu't-Tirmizî 3200, Kitap 47, Hadis 252