Mesrûk şöyle rivayet etti:
Bir adam Abdullah'a (b. Mes'ûd) gelip şöyle dedi: “Bir kıssacı kıssa anlatıyor ve yerden bir duman çıkacağını, kâfirlerin kulaklarını tıkayacağını, mümini ise nezle gibi tutacağını söylüyor.” (Abdullah) öfkelendi; yaslanmış durumdaydı, doğrulup oturdu, sonra şöyle dedi: “Sizden birine bildiği bir şey sorulduğunda onu söylesin —Mansûr ‘onu haber versin’ dedi—; bilmediği bir şey sorulduğunda da ‘Allah daha iyi bilir’ desin. Çünkü kişiye bilmediği bir şey sorulduğunda ‘Allah daha iyi bilir’ demesi onun ilmindendir. Nitekim Allah Teâlâ Peygamberine şöyle buyurmuştur: ‘De ki: Buna karşılık sizden bir ücret istemiyorum; ben kendiliğinden bir şey uyduranlardan da değilim’ (Sâd 38/86). Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Kureyş'in kendisine karşı direttiğini görünce ‘Allah'ım! Yûsuf'un yedi (kıtlık) yılı gibi yedi yılla onlara karşı bana yardım et’ dedi. Bunun üzerine onları bir kıtlık yılı yakaladı, her şeyi silip süpürdü; öyle ki derileri ve leşi yediler —(A'meş ile Mansûr'dan) biri ‘kemikleri’ dedi—. Yerden duman gibi bir şey çıkmaya başladı. Ebû Süfyân ona gelip ‘Kavmin helak oldu, onlar için Allah'a dua et’ dedi. İşte bu, (Allah'ın) şu sözüne (karşılıktır): ‘Göğün apaçık bir duman getireceği günü bekle. (O duman) insanları kuşatır; bu, elem verici bir azaptır’ (Duhân 44/10-11).” Mansûr dedi ki: “Bu, ‘Rabbimiz! Azabı bizden kaldır, şüphesiz biz iman edeceğiz’ (Duhân 44/12) sözüne (karşılıktır). Ahiret azabı (hiç) kaldırılır mı?” (Abdullah) dedi ki: “Batşe (şiddetli yakalama), lizâm (kaçınılmaz azap) ve duman geçip gitti.” (A'meş ile Mansûr'dan) biri “ay (yarılması)” dedi, öbürü “Rûm” dedi.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Lizâm, Bedir günü demektir. (Ebû Îsâ) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.
Câmiu't-Tirmizî 3254, Kitap 47, Hadis 306