Bu gece bana bir sûre indirildi ki, onun yerine üzerine güneşin doğduğu her şeyin benim olmasını istemem.

Ömer b. el-Hattâb (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile yolculuklarının birinde beraberdik. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile konuştum, sustu. Sonra yine konuştum, sustu. Sonra yine konuştum, yine sustu. Bunun üzerine bineğimi sürüp bir kenara çekildim ve (kendi kendime) şöyle dedim: “Anan seni yitirsin, ey Hattâb'ın oğlu! Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) üç defa ısrar ettin, her seferinde seninle konuşmadı. Hakkında Kur'an inmesine ne kadar da layıksın!” Çok geçmeden bana seslenen birinin sesini işittim. Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) geldim. Şöyle buyurdu: “Ey Hattâb'ın oğlu! Bu gece bana bir sûre indirildi ki, onun yerine üzerine güneşin doğduğu her şeyin benim olmasını istemem: ‘Şüphesiz biz sana apaçık bir fetih verdik’ (Fetih 48/1).”

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahih garîbdir. Bazıları bunu Mâlik'ten mürsel olarak rivayet etmiştir.