Zeyd b. Erkam (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Amcamla birlikteydim. Abdullah b. Übey İbn Selûl'ün arkadaşlarına “Resûlullah'ın yanındakilere, dağılıp gidinceye kadar bir şey harcamayın” (Münâfikûn 63/7) ve “Andolsun, Medine'ye dönersek, şerefli olan, zelil olanı oradan mutlaka çıkaracaktır” (Münâfikûn 63/8) dediğini işittim. Bunu amcama anlattım, amcam da Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) anlattı. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) beni çağırdı, ben de ona anlattım. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Abdullah b. Übey'e ve arkadaşlarına haber gönderdi; onlar bunu söylemediklerine yemin ettiler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) beni yalanladı, onu tasdik etti. Başıma, daha önce hiç benzeri gelmemiş bir (keder) geldi ve evde oturdum. Amcam “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) seni yalanlamasından ve sana kızmasından başka bir şey istemedin” dedi. Bunun üzerine Allah teâlâ “Münafıklar sana geldiklerinde...” (Münâfikûn 63/1) (sûresini) indirdi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana haber gönderdi, onu okudu, sonra “Allah seni doğruladı” buyurdu.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.
Câmiu't-Tirmizî 3312, Kitap 47, Hadis 364