Zeyd b. Erkam (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte bir gazveye çıktık. Yanımızda bedevîlerden bazı insanlar vardı. Suya (ulaşmak için) yarışırdık; bedevîler bizden önce ona varırdı. Bir bedevî arkadaşlarından önce davrandı; havuzu dolduruyor, çevresine taşlar diziyor ve arkadaşları gelinceye kadar üzerine bir deri örtüyordu. Ensârdan bir adam bedevînin yanına geldi ve su içsin diye devesinin yularını gevşetti. Bedevî onu bırakmak istemedi. (Ensârî de) suyun kenarındaki (taşları) söktü. Bedevî sopasını kaldırıp ensârînin başına vurdu ve başını yardı. (Ensârî) münafıkların başı Abdullah b. Übey'e gelip durumu haber verdi; o da onun adamlarındandı. Abdullah b. Übey öfkelendi, sonra “Resûlullah'ın yanındakilere, çevresinden dağılıp gidinceye kadar bir şey harcamayın” (Münâfikûn 63/7) dedi; bedevîleri kastediyordu. Onlar yemek vaktinde Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında bulunurlardı. Abdullah (b. Übey) “Muhammed'in yanından dağıldıklarında yemeği Muhammed'e götürün, o ve yanındakiler yesin” dedi. Sonra arkadaşlarına “Medine'ye dönerseniz, şerefli olan, zelil olanı oradan mutlaka çıkaracaktır” (Münâfikûn 63/8) dedi. Zeyd dedi ki: Ben Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) terkisindeydim. Abdullah b. Übey'i işittim ve amcama haber verdim. O da gidip Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) haber verdi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona haber gönderdi; o yemin edip inkâr etti. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onu tasdik etti, beni yalanladı. Amcam yanıma gelip “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) sana kızmasından, onun ve müslümanların seni yalanlamasından başka bir şey istemedin” dedi. Üzerime kimsenin üzerine çökmemiş bir keder çöktü. Bir yolculukta Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte giderken, kederden başım öne düşmüşken Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yanıma geldi, kulağımı ovuşturdu ve yüzüme güldü. Buna karşılık dünyada ebedî kalmak bana verilse (buna sevindiğim kadar) sevinmezdim. Sonra Ebû Bekir bana yetişti ve “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) sana ne dedi?” diye sordu. “Hiçbir şey demedi; yalnız kulağımı ovuşturdu ve yüzüme güldü” dedim. “Müjdeler olsun!” dedi. Sonra Ömer bana yetişti; ona da Ebû Bekir'e dediğim gibi söyledim. Sabah olunca Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Münâfikûn sûresini okudu.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.
Câmiu't-Tirmizî 3313, Kitap 47, Hadis 365