Resûlullah, istenmediği hâlde imamlık yapana, kocası öfkeliyken geceleyen kadına ve ezana icabet etmeyene lânet etti

Kaynak
Câmiu't-Tirmizî 358, Kitap 2, Hadis 210
Zayıf
Türkçe meal

Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) üç kişiye lânet etti: Kendisini istemedikleri hâlde bir topluluğa imamlık yapan adama, kocası kendisine öfkeliyken geceyi geçiren kadına ve “Hayye ale'l-felâh” sesini işitip de icabet etmeyen adama.

Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda İbn Abbâs'tan, Talha'dan, Abdullah b. Amr'dan ve Ebû Ümâme'den de rivayet vardır.

Ebû Îsâ dedi ki: Enes'in hadisi sahih değildir; çünkü bu hadis Hasan'dan (el-Basrî), o da Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) mürsel olarak rivayet edilmiştir.

Ebû Îsâ dedi ki: Muhammed b. el-Kâsım hakkında Ahmed b. Hanbel tenkitte bulunmuş, onu zayıf saymıştır; hâfız değildir. İlim ehlinden bir topluluk, kişinin, kendisini istemedikleri hâlde bir topluluğa imamlık yapmasını mekruh görmüştür. İmam zalim değilse günah, onu istemeyenin üzerinedir. Ahmed ve İshâk bu konuda şöyle dedi: “Bir, iki ya da üç kişi istemezse, topluluğun çoğunluğu istemedikçe onlara namaz kıldırmasında bir sakınca yoktur.”

Câmiu't-Tirmizî 358, Kitap 2, Hadis 210

Arapça metin
حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى بْنُ وَاصِلِ بْنِ عَبْدِ الأَعْلَى الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْقَاسِمِ الأَسَدِيُّ، عَنِ الْفَضْلِ بْنِ دَلْهَمٍ، عَنِ الْحَسَنِ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ لَعَنَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَلاَثَةً رَجُلٌ أَمَّ قَوْمًا وَهُمْ لَهُ كَارِهُونَ وَامْرَأَةٌ بَاتَتْ وَزَوْجُهَا عَلَيْهَا سَاخِطٌ وَرَجُلٌ سَمِعَ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ ثُمَّ لَمْ يُجِبْ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَطَلْحَةَ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو وَأَبِي أُمَامَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَنَسٍ لاَ يَصِحُّ لأَنَّهُ قَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ عَنِ الْحَسَنِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُرْسَلٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَمُحَمَّدُ بْنُ الْقَاسِمِ تَكَلَّمَ فِيهِ أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ وَضَعَّفَهُ وَلَيْسَ بِالْحَافِظِ . وَقَدْ كَرِهَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ يَؤُمَّ الرَّجُلُ قَوْمًا وَهُمْ لَهُ كَارِهُونَ فَإِذَا كَانَ الإِمَامُ غَيْرَ ظَالِمٍ فَإِنَّمَا الإِثْمُ عَلَى مَنْ كَرِهَهُ . وَقَالَ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ فِي هَذَا إِذَا كَرِهَ وَاحِدٌ أَوِ اثْنَانِ أَوْ ثَلاَثَةٌ فَلاَ بَأْسَ أَنْ يُصَلِّيَ بِهِمْ حَتَّى يَكْرَهَهُ أَكْثَرُ الْقَوْمِ .

Hata bildir

Câmiu't-Tirmizî 358 metninde gördüğünüz hatayı bildirin. Bildiriminiz incelendikten sonra düzeltilir.

Hata türü