Ahmed b. el-Hasen şöyle rivayet etti:
Ahmed b. Hanbel'in yanındaydık. Cumanın kime farz olduğunu konuştular; Ahmed bu konuda Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) bir şey zikretmedi. Ahmed b. el-Hasen dedi ki: Ahmed b. Hanbel'e “Bu konuda Ebû Hüreyre'den, Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) (gelen bir rivayet) var” dedim. Ahmed: “Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) mi?” dedi. “Evet” dedim. Ahmed b. el-Hasen dedi ki: (Bunu) bize Haccâc b. Nusayr, Muârik b. Abbâd'dan, o Abdullah b. Saîd el-Makburî'den, o babasından, o Ebû Hüreyre'den, o da Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) rivayet etti; şöyle buyurmuş: “Cuma, gece olmadan ailesinin yanına dönebilen kimseye (farzdır).” (Ahmed b. el-Hasen) dedi ki: Ahmed b. Hanbel bana kızdı ve “Rabbinden bağışlanma dile, Rabbinden bağışlanma dile!” dedi.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Ahmed b. Hanbel bunu, bu hadisi bir şey saymadığı ve isnadının durumu sebebiyle zayıf gördüğü için yaptı.
Câmiu't-Tirmizî 502, Kitap 4, Hadis 15