Râfi' b. Hadîc (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Hacamat yapan da hacamat olan da orucunu bozmuştur.”
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu babda Ali'den, Sa'd'dan, Şeddâd b. Evs'ten, Sevbân'dan, Üsâme b. Zeyd'den, Âişe'den, Ma'kıl b. Sinân'dan —İbn Yesâr da denir—, Ebû Hüreyre'den, İbn Abbâs'tan, Ebû Mûsâ'dan ve Bilâl'den de rivayet vardır. Ebû Îsâ dedi ki: Râfi' b. Hadîc'in hadisi hasendir. Ahmed b. Hanbel'den, “Bu babdaki en sahih rivayet Râfi' b. Hadîc'in hadisidir” dediği zikredilmiştir. Ali b. Abdullah'tan (İbnü'l-Medînî) da, “Bu babdaki en sahih rivayet Sevbân'ın ve Şeddâd b. Evs'in hadisidir; çünkü Yahyâ b. Ebû Kesîr, Sevbân'ın hadisini de Şeddâd b. Evs'in hadisini de Ebû Kılâbe'den birlikte rivayet etmiştir” dediği zikredilmiştir. Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabından ve başkalarından ilim ehlinden bir topluluk oruçlunun hacamat olmasını mekruh görmüştür. Hatta Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabından bazıları geceleyin hacamat olmuştur; Ebû Mûsâ el-Eş'arî ve İbn Ömer bunlardandır. İbnü'l-Mübârek de bu görüştedir. Ebû Îsâ dedi ki: İshâk b. Mansûr'u şöyle derken işittim: Abdurrahmân b. Mehdî, “Kim oruçluyken hacamat olursa ona kaza gerekir” dedi. İshâk b. Mansûr dedi ki: Ahmed b. Hanbel ve İshâk b. İbrâhîm de böyle demiştir. Ebû Îsâ dedi ki: Hasan b. Muhammed ez-Za'ferânî bana haber verdi; Şâfiî şöyle dedi: Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) oruçluyken hacamat olduğu rivayet edilmiştir; yine Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem), “Hacamat yapan da hacamat olan da orucunu bozmuştur” buyurduğu rivayet edilmiştir. Bu iki hadisten hiçbirinin sabit olduğunu bilmiyorum. Bir kimse oruçluyken hacamattan sakınırsa bu bana daha sevimlidir; oruçlu biri hacamat olursa bunun orucunu bozduğu görüşünde değilim. Ebû Îsâ dedi ki: Şâfiî'nin Bağdat'taki görüşü böyleydi. Mısır'da ise ruhsata meyletmiş, oruçlunun hacamat olmasında bir sakınca görmemiş ve Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) Vedâ haccında ihramlı ve oruçlu iken hacamat olmasını delil getirmiştir.
Câmiu't-Tirmizî 774, Kitap 8, Hadis 93