Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Zeyd b. Hârise'nin, Ca'fer'in ve Abdullah b. Revâha'nın öldürülme haberi gelince Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) üzüntüsü (yüzünden) belli olarak oturdu. Ben de kapının aralığından bakıyordum. Ona bir adam gelip: “Ey Allah'ın Resûlü! Ca'fer'in kadınları...” dedi ve onların ağlamalarından söz etti. (Peygamber) ona, onları men etmesini emretti. Adam gitti, sonra gelip: “Onları men ettim” dedi ve kendisini dinlemediklerini söyledi. (Peygamber) ikinci defa ona, onları men etmesini emretti. Adam gitti, sonra gelip: “Vallahi bana galip geldiler” -ya da “bize galip geldiler”; şüphe Muhammed b. Havşeb'dendir- dedi. (Âişe'nin) ifadesine göre Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Öyleyse ağızlarına toprak saç” buyurdu. Ben de: “Allah burnunu yere sürtsün! Vallahi sen (emredileni) yapacak değilsin; Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) da sıkıntıdan kurtarmadın” dedim.
Sahîh-i Buhârî 1305, Kitap 23, Hadis 63