Bu âyet, velisinin himayesinde olup güzelliğine ve malına göz dikilen yetim kız hakkındadır.

Urve b. Zübeyr, Âişe'ye (radıyallahu anhâ) şöyle sorduğunu anlattı:

(Urve) ona “Yetimler hakkında adaleti gözetemeyeceğinizden korkarsanız, size helal olan kadınlarla evlenin” (Nisâ 4/3) âyetini sordu. Âişe şöyle dedi: “Bu, velisinin himayesinde bulunan yetim kızdır. (Velisi) onun güzelliğine ve malına göz diker, onunla dengi kadınların mehrinden daha azıyla evlenmek ister. Bunun üzerine onlara mehri tam vermek suretiyle adaleti gözetmedikçe onlarla evlenmeleri yasaklandı ve onlardan başka kadınlarla evlenmeleri emredildi.” Âişe şöyle dedi: “Daha sonra insanlar Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) fetva sordular. Aziz ve celil olan Allah da 'Senden kadınlar hakkında fetva istiyorlar. De ki: Onlar hakkındaki hükmü size Allah açıklıyor' (Nisâ 4/127) âyetini indirdi.” (Âişe) dedi ki: “Allah bu âyette şunu açıkladı: Yetim kız güzel ve mal sahibi olduğunda onunla evlenmeye istekli olurlar, ama mehrini tam vererek onu dengi (kadınlara) eşit tutmazlar. Malı ve güzelliği az olduğu için istenmediğinde ise onu bırakıp başka kadınlar ararlar.” (Âişe) dedi ki: “Ondan yüz çevirdiklerinde onu bıraktıkları gibi, ona istekli olduklarında da mehrin en tamını vererek ona adil davranmadıkça ve hakkını vermedikçe onunla evlenmeleri caiz değildir.”