Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
“En yakın akrabanı uyar” (Şuarâ 26/214) ve “onlardan ihlaslı topluluğunu da” (âyeti) indiğinde, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) çıkıp Safâ'ya çıktı ve “Yâ sabâhâh!” diye seslendi. “Bu kim?” dediler ve yanında toplandılar. “Size bu dağın eteğinden atlıların çıkacağını haber versem, beni doğrular mıydınız?” buyurdu. “Senin bir yalanına rastlamadık” dediler. “O hâlde ben, size şiddetli bir azaptan önce gönderilmiş bir uyarıcıyım” buyurdu. Ebû Leheb: “Yazıklar olsun sana! Bizi sadece bunun için mi topladın?” dedi, sonra kalktı. Bunun üzerine “Ebû Leheb'in iki eli kurusun! Kurudu da” (Tebbet 111/1) indi. A'meş o gün (sonunu) “ve kad tebbe” (kurudu da) diye böyle okudu.
Sahîh-i Buhârî 4971, Kitap 65, Hadis 493