Ebû Bekir, misafirler yemeyince yemin etti; sonra "Bismillah, ilki şeytandandı" diyerek yedi, onlar da yediler.

Abdurrahman b. Ebû Bekir (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Ebû Bekir bir grup insanı misafir etti ve Abdurrahman'a: “Misafirlerin sana emanet; ben Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gidiyorum. Ben gelmeden onların ikramını bitir” dedi. Abdurrahman gitti, yanında ne varsa onlara getirdi ve: “Yiyin” dedi. “Ev sahibimiz nerede?” dediler. “Yiyin” dedi. “Ev sahibimiz gelmedikçe yemeyiz” dediler. “İkramınızı bizden kabul edin; çünkü o gelir de siz yememiş olursanız ondan (azar) işitiriz” dedi. Kabul etmediler. Onun bana öfkeleneceğini anladım. Gelince ondan uzaklaştım. “Ne yaptınız?” dedi; ona haber verdiler. “Ey Abdurrahman!” dedi. Sustum. Sonra (yine) “Ey Abdurrahman!” dedi. Sustum. “Ey ahmak! Sana yemin veriyorum, sesimi işitiyorsan mutlaka gel!” dedi. Çıktım ve: “Misafirlerine sor” dedim. “Doğru söyledi, onu bize getirdi” dediler. (Ebû Bekir): “Demek beni beklediniz; vallahi bu gece onu yemeyeceğim” dedi. Ötekiler: “Vallahi sen yemedikçe biz de yemeyiz” dediler. (Ebû Bekir) şöyle dedi: “Kötülükte bu gece gibisini görmedim. Yazık size! Neyiniz var, niçin ikramınızı bizden kabul etmiyorsunuz? Yemeğini getir.” (Abdurrahman yemeği) ona getirdi; (Ebû Bekir) elini koydu ve: “Bismillah. İlki (yeminim) şeytandandı” dedi. O yedi, onlar da yediler.