Ümmü Ma'kıl (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Vedâ haccını yaptığında bizim bir devemiz vardı; Ebû Ma'kıl onu Allah yoluna ayırmıştı. Bize bir hastalık isabet etti ve Ebû Ma'kıl vefat etti. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) (hacca) çıktı. Haccını bitirince yanına geldim. “Ey Ümmü Ma'kıl! Bizimle birlikte çıkmana ne engel oldu?” buyurdu. (Ümmü Ma'kıl) dedi ki: “Hazırlanmıştık, fakat Ebû Ma'kıl vefat etti. Üzerinde hac yapacağımız bir devemiz vardı; Ebû Ma'kıl onu Allah yolunda (kullanılmak üzere) vasiyet etti.” (Resûlullah): “Onun üzerinde çıksaydın ya! Çünkü hac da Allah yolundadır. Mademki bizimle bu hac seni kaçırdı, Ramazanda umre yap; çünkü o bir hac gibidir” buyurdu. (Ümmü Ma'kıl) şöyle derdi: “Hac hacdır, umre umredir. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bunu bana söyledi; bilmiyorum, yalnız bana mı mahsustu?”
Sünen-i Ebû Dâvûd 1989, Kitap 11, Hadis 269