Bu sadaka ancak insanların kirleridir; Muhammed'e de Muhammed'in ailesine de helal olmaz.

Abdülmuttalib b. Rebîa b. el-Hâris (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Babası Rebîa b. el-Hâris ile Abbâs b. Abdülmuttalib, Abdülmuttalib b. Rebîa'ya ve Fadl b. Abbâs'a şöyle dediler: “Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gidin ve ona şöyle deyin: ‘Ey Allah'ın Resûlü! Gördüğün gibi yaşımız ilerledi ve evlenmek istiyoruz. Ey Allah'ın Resûlü! Sen insanların en iyiliksever ve akrabalık bağını en çok gözetenisin. Babalarımızın bizim adımıza verecekleri mehir yok. Ey Allah'ın Resûlü! Bizi sadakalar üzerine (âmil olarak) görevlendir; âmillerin sana teslim ettiğini biz de sana teslim edelim ve onda olan faydadan biz de nasibimizi alalım.’” (Abdülmuttalib) dedi ki: Biz bu hâldeyken Ali b. Ebû Tâlib yanımıza geldi ve bize: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): ‘Hayır, vallahi sizden hiç kimseyi sadaka üzerine görevlendirmeyiz’ buyurdu” dedi. Rebîa ona: “Bu senin (kendi) işindendir. Sen Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) damadı olma (şerefine) erdin de biz bunu sana çok görmedik” dedi. Bunun üzerine Ali ridasını (yere) attı, sonra üzerine uzandı ve şöyle dedi: “Ben Ebû Hasan'ım, (kavmin) efendisiyim. Vallahi, iki oğlunuz sizin onları Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gönderdiğiniz işin cevabıyla size dönünceye kadar buradan ayrılmam.”

Abdülmuttalib dedi ki: Ben ve Fadl, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) odasının kapısına gittik; öğle namazının kılınmaya başlamasına denk geldik ve insanlarla birlikte namaz kıldık. Sonra ben ve Fadl, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) odasının kapısına koştuk; o gün o, Zeyneb bint Cahş'ın yanındaydı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) gelinceye kadar kapıda durduk. (Gelince) benim kulağımdan ve Fadl'ın kulağından tuttu, sonra: “İçinizde sakladığınızı çıkarın” buyurdu. Sonra içeri girdi, bana ve Fadl'a izin verdi; biz de girdik. Bir süre konuşmayı birbirimize bıraktık. Sonra ben onunla konuştum ya da Fadl onunla konuştu —Abdullah bunda şüphe etti—. (Abdülmuttalib) dedi ki: Babalarımızın bize emrettiği işi ona söyledi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bir süre sustu ve gözünü evin tavanına doğru kaldırdı; o kadar uzun sürdü ki bize hiçbir cevap vermeyeceğini sandık. Nihayet Zeyneb'in perdenin arkasından eliyle bize işaret ettiğini gördük; acele etmemenizi istiyordu, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) da bizim işimizle meşguldü. Sonra Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) başını indirdi ve bize şöyle buyurdu: “Bu sadaka ancak insanların kirleridir. O, Muhammed'e de Muhammed'in ailesine de helal olmaz. Bana Nevfel b. el-Hâris'i çağırın.” Nevfel b. el-Hâris çağrıldı. (Peygamber): “Ey Nevfel! Abdülmuttalib'i evlendir” buyurdu; Nevfel de beni evlendirdi. Sonra Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Bana Mahmiye b. Cez'i çağırın” buyurdu. O, Benî Zübeyd'den bir adamdı; Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onu humuslar üzerine görevlendirmişti. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Mahmiye'ye: “Fadl'ı evlendir” buyurdu; o da onu evlendirdi. Sonra Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Kalk, humustan onların mehrini şu kadar ver” buyurdu. Abdullah b. el-Hâris onu (miktarı) bana söylemedi.