Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir gün Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) et getirildi. Ona (koyunun) ön kolu uzatıldı; bu kısım hoşuna giderdi. Ondan dişleriyle bir parça kopardı ve şöyle buyurdu: “Ben kıyamet günü insanların efendisiyim. Bu neden böyledir, biliyor musunuz? Allah kıyamet günü öncekileri ve sonrakileri tek bir düzlükte toplar. Çağırıcı onlara (sesini) duyurur, göz onların hepsini görür. Güneş yaklaşır; insanlar güç yetiremeyecekleri ve katlanamayacakları bir gam ve sıkıntıya ulaşır. İnsanlar birbirlerine: ‘İçinde bulunduğunuz hâli görmüyor musunuz? Başınıza geleni görmüyor musunuz? Rabbinizin katında sizin için şefaat edecek birine bakmaz mısınız?’ derler. İnsanların bir kısmı diğerlerine: ‘Âdem'e gidin’ der.
Âdem'e gelirler ve: ‘Ey Âdem! Sen insanlığın babasısın. Allah seni kendi eliyle yarattı, sana kendi ruhundan üfledi ve meleklere emretti de sana secde ettiler. Rabbinin katında bizim için şefaat et. İçinde bulunduğumuz hâli görmüyor musun? Başımıza geleni görmüyor musun?’ derler. Âdem şöyle der: ‘Rabbim bugün öyle bir gazaba geldi ki daha önce bunun benzeri bir gazaba gelmedi, bundan sonra da benzeri bir gazaba gelmeyecek. O beni o ağaçtan menetmişti, ben ise O'na isyan ettim. Nefsim, nefsim! Benden başkasına gidin; Nûh'a gidin.’
Nûh'a gelirler ve: ‘Ey Nûh! Sen yeryüzüne (gönderilen) resullerin ilkisin. Allah seni ‘çok şükreden bir kul’ diye adlandırdı. Rabbinin katında bizim için şefaat et. İçinde bulunduğumuz hâli görmüyor musun? Başımıza geleni görmüyor musun?’ derler. O da onlara şöyle der: ‘Rabbim bugün öyle bir gazaba geldi ki daha önce bunun benzeri bir gazaba gelmedi, bundan sonra da benzeri bir gazaba gelmeyecek. Benim (kabulü vaat edilmiş) bir duam vardı; onunla kavmimin aleyhine dua ettim. Nefsim, nefsim! İbrâhîm'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gidin.’
İbrâhîm'e gelirler ve: ‘Sen Allah'ın peygamberi ve yeryüzü halkı arasından O'nun dostusun (halîlisin). Rabbinin katında bizim için şefaat et. İçinde bulunduğumuz hâli görmüyor musun? Başımıza geleni görmüyor musun?’ derler. İbrâhîm onlara şöyle der: ‘Rabbim bugün öyle bir gazaba geldi ki daha önce bunun benzeri bir gazaba gelmedi, bundan sonra da benzeri bir gazaba gelmeyecek.’ Ve yalanlarını (tevriyelerini) andı. ‘Nefsim, nefsim! Benden başkasına gidin; Mûsâ'ya gidin.’
Mûsâ'ya (sallallahu aleyhi ve sellem) gelirler ve: ‘Ey Mûsâ! Sen Allah'ın resulüsün. Allah seni risaletiyle ve seninle konuşmasıyla insanlara üstün kıldı. Rabbinin katında bizim için şefaat et. İçinde bulunduğumuz hâli görmüyor musun? Başımıza geleni görmüyor musun?’ derler. Mûsâ (sallallahu aleyhi ve sellem) onlara şöyle der: ‘Rabbim bugün öyle bir gazaba geldi ki daha önce bunun benzeri bir gazaba gelmedi, bundan sonra da benzeri bir gazaba gelmeyecek. Ben öldürmekle emrolunmadığım bir canı öldürdüm. Nefsim, nefsim! Îsâ'ya (sallallahu aleyhi ve sellem) gidin.’
Îsâ'ya gelirler ve: ‘Ey Îsâ! Sen Allah'ın resulüsün; beşikte insanlarla konuştun. (Sen) O'nun Meryem'e ilka ettiği kelimesi ve O'ndan bir ruhsun. Rabbinin katında bizim için şefaat et. İçinde bulunduğumuz hâli görmüyor musun? Başımıza geleni görmüyor musun?’ derler. Îsâ (sallallahu aleyhi ve sellem) onlara şöyle der: ‘Rabbim bugün öyle bir gazaba geldi ki daha önce bunun benzeri bir gazaba gelmedi, bundan sonra da benzeri bir gazaba gelmeyecek.’ –Kendisi için bir günah zikretmedi.– ‘Nefsim, nefsim! Benden başkasına gidin; Muhammed'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gidin.’
Bana gelirler ve: ‘Ey Muhammed! Sen Allah'ın resulü ve peygamberlerin sonuncususun. Allah senin geçmiş ve gelecek günahlarını bağışladı. Rabbinin katında bizim için şefaat et. İçinde bulunduğumuz hâli görmüyor musun? Başımıza geleni görmüyor musun?’ derler. Bunun üzerine gider, Arş'ın altına varırım ve Rabbime secdeye kapanırım. Sonra Allah bana, benden önce hiç kimseye açmadığı hamdlerinden ve kendisine güzel övgülerden bir şey açar ve ilham eder. Sonra: ‘Ey Muhammed! Başını kaldır. İste, sana verilsin; şefaat et, şefaatin kabul olunsun’ denir. Başımı kaldırırım ve: ‘Ey Rabbim! Ümmetim, ümmetim!’ derim. Bunun üzerine: ‘Ey Muhammed! Ümmetinden hesabı olmayanları cennet kapılarından sağdaki kapıdan cennete sok. Onlar bunun dışındaki kapılarda da insanlarla ortaktırlar’ denir. Muhammed'in canı elinde olana yemin ederim ki cennet kapılarının iki kanadı arası, Mekke ile Hecer arası kadardır, yahut Mekke ile Busrâ arası kadardır.”
Sahîh-i Müslim 194a, Kitap 1, Hadis 386