İmrân b. Husayn (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Allah'ın Peygamberi (sallallahu aleyhi ve sellem) ile onun bir yolculuğunda beraberdim. Gecemizi yürüyerek geçirdik; sabaha karşı konakladık ve uyku gözlerimize galip geldi; nihayet güneş doğdu. —Dedi ki:— Aramızda ilk uyanan Ebû Bekir oldu. Allah'ın Peygamberi (sallallahu aleyhi ve sellem) uyuduğunda, kendisi uyanıncaya kadar onu uykusundan uyandırmazdık. Sonra Ömer uyandı; Allah'ın Peygamberi'nin (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında durup tekbir getirmeye ve tekbirle sesini yükseltmeye başladı; nihayet Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) uyandı. Başını kaldırıp güneşin doğmuş olduğunu görünce: “Göçün (yola koyulun)” buyurdu. Bizimle yürüdü; güneş ağarınca indi ve bize sabah namazını kıldırdı. Topluluktan bir adam ayrı durdu, bizimle namaz kılmadı. (Resûlullah namazdan) dönünce ona: “Ey falan! Bizimle namaz kılmaktan seni ne alıkoydu?” dedi. “Ey Allah'ın Peygamberi! Cünüp oldum” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona emretti; o da toprakla teyemmüm edip namaz kıldı.
Sonra (Resûlullah) beni, su aramak üzere önünden giden bir binekli grup içinde acele gönderdi; çok şiddetli susamıştık. Biz yürürken, iki büyük su tulumu arasında ayaklarını sarkıtmış bir kadınla karşılaştık. Ona: “Su nerede?” dedik. “Heyhât, heyhât! Size su yok” dedi. “Ailenle su arasında ne kadar (mesafe) var?” dedik. “Bir gün bir gecelik yol” dedi. “Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gel” dedik. “Resûlullah da ne?” dedi. Ona kendi işinden hiçbir şeyi bırakmadan (karşı koymasına fırsat vermeden) onu götürdük ve onunla Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) karşısına çıktık. (Resûlullah) ona sordu; o da bize haber verdiğinin aynısını ona haber verdi ve yetim küçük çocukları olan bir kadın olduğunu bildirdi. (Resûlullah) onun su devesinin çöktürülmesini emretti; deve çöktürüldü. (Resûlullah) iki tulumun üst ağızlarına (ağzındaki suyu) püskürttü. Sonra su devesi (kaldırılıp) gönderildi. Biz kırk susamış adam içtik, kandık; yanımızdaki her kırbayı ve matarayı doldurduk, arkadaşımızı da yıkadık; ancak hiçbir deveye su vermedik. Tulumlar ise sudan neredeyse patlayacaktı. Sonra: “Yanınızda ne varsa getirin” buyurdu. Biz de kadın için ekmek kırıntıları ve hurma topladık; (Resûlullah) onun için bir bohça bağladı ve ona: “Git, bunu çoluk çocuğuna yedir. Bil ki biz senin suyundan hiçbir şey eksiltmedik” buyurdu.
Kadın ailesine varınca şöyle dedi: “İnsanların en büyük sihirbazıyla karşılaştım; ya da o, iddia ettiği gibi gerçekten bir peygamberdir. Onun işinden şöyle şöyle (olaylar) oldu.” Allah o kadın vasıtasıyla o obayı hidayete erdirdi; kadın Müslüman oldu, onlar da Müslüman oldular.
Sahîh-i Müslim 682a, Kitap 5, Hadis 396