Abdullah (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Bir Müslümanın malını kendine ayırmak için yalan olduğunu bile bile yemin eden kimse, Allah ona öfkeli olduğu hâlde O'na kavuşur.” Eş'as b. Kays dedi ki: Vallahi bu benim hakkımdaydı. Benimle Yahudilerden bir adam arasında bir arazi vardı; o (hakkımı) inkâr etti. Onu Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) götürdüm. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana, “Delilin var mı?” diye sordu. “Hayır” dedim. Yahudiye, “Yemin et” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! O hâlde yemin eder ve malımı alıp götürür” dedim. Bunun üzerine Allah Tebâreke ve Teâlâ, “Allah'a verdikleri sözü ve yeminlerini az bir bedele değişenler...” (Âl-i İmrân 3/77) âyetini sonuna kadar indirdi.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. Bu babda İbn Ebû Evfâ'dan da rivayet vardır.
Câmiu't-Tirmizî 2996, Kitap 47, Hadis 48