Zeyd b. Sâbit (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Yemâme ehlinin öldürüldüğü sırada Ebû Bekir es-Sıddîk bana haber gönderdi. Bir de baktım ki Ömer b. el-Hattâb onun yanında. (Ebû Bekir) şöyle dedi: “Ömer b. el-Hattâb bana gelip şöyle dedi: 'Yemâme günü ölüm Kur'ân kurrâsı arasında çok şiddetlendi. Ölümün bütün savaş yerlerinde kurrâ arasında şiddetlenmesinden ve böylece Kur'ân'ın çoğunun gitmesinden korkuyorum. Kur'ân'ın toplanmasını emretmeni uygun görüyorum.'” Ebû Bekir, Ömer'e “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yapmadığı bir şeyi nasıl yaparım?” dedi. Ömer “Allah'a yemin ederim ki bu hayırdır.” dedi. Bu konuda bana dönüp durdu; nihayet Allah, Ömer'in göğsünü açtığı şeye benim de göğsümü açtı ve onun gördüğünü ben de gördüm. Zeyd dedi ki: Ebû Bekir şöyle dedi: “Sen akıllı bir gençsin, seni (hiçbir şeyle) itham etmeyiz. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) için vahiy yazıyordun. Kur'ân'ı araştırıp (topla).” (Zeyd) dedi ki: Allah'a yemin ederim, bana dağlardan bir dağı taşımayı yükleselerdi, bu bana ondan daha ağır gelmezdi. “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yapmadığı bir şeyi nasıl yaparsınız?” dedim. Ebû Bekir “Allah'a yemin ederim ki bu hayırdır.” dedi. Ebû Bekir ve Ömer bu konuda bana dönüp durdular; nihayet Allah, onların, Ebû Bekir ile Ömer'in göğsünü açtığı şeye benim de göğsümü açtı. Kur'ân'ı araştırıp deri parçalarından, hurma dallarından, likhâftan —yani ince taşlardan— ve adamların göğüslerinden topladım. Berâe sûresinin sonunu Huzeyme b. Sâbit'in yanında buldum: “Andolsun size kendi içinizden öyle bir peygamber geldi ki sizin sıkıntıya uğramanız ona çok ağır gelir; size çok düşkündür, mü'minlere karşı çok şefkatli, çok merhametlidir. Eğer yüz çevirirlerse de ki: Allah bana yeter. O'ndan başka ilah yoktur. Ben yalnız O'na tevekkül ettim. O, büyük Arş'ın Rabbidir.” (Tevbe 9/128-129)
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.
Câmiu't-Tirmizî 3103, Kitap 47, Hadis 155