Câbir b. Abdullah (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Bir gazvede idik —Süfyân dedi ki: Bunun Benî Mustalik gazvesi olduğunu düşünürler.— Muhâcirlerden bir adam ensârdan bir adamın arkasına vurdu. Muhâcir “Yetişin ey muhâcirler!” dedi, ensârî de “Yetişin ey ensâr!” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bunu işitti ve “Bu cahiliye çağrısı da ne oluyor?” buyurdu. “Muhâcirlerden bir adam ensârdan bir adamın arkasına vurdu” dediler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) “Bırakın onu (bu çağrıyı), çünkü o kokuşmuştur” buyurdu. Abdullah b. Übey İbn Selûl bunu işitti ve “Bunu yaptılar mı? Vallahi, ‘Medine'ye dönersek, şerefli olan, zelil olanı oradan mutlaka çıkaracaktır’ (Münâfikûn 63/8)” dedi. Ömer “Ey Allah'ın Resûlü! Bırak da şu münafığın boynunu vurayım” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) “Bırak onu; insanlar Muhammed'in ashabını öldürdüğünü konuşmasın” buyurdu. Amr'dan başkası (şunu da) söyledi: Oğlu Abdullah b. Abdullah ona “Vallahi, zelil olanın sen, aziz olanın Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) olduğunu ikrar etmedikçe (Medine'ye) dönemezsin” dedi. O da (bunu) yaptı.
Ebû Îsâ (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.
Câmiu't-Tirmizî 3315, Kitap 47, Hadis 367